Our Last Summer

Our Last Summer

Met het ogenschijnlijk traag verscheiden van je toekomst groeit het onzichtbare dat alles eindig is en zich ooit voor het laatste afspeelt. Misschien zijn wij juist door die eindigheid geroepen om te leven en - ja - te spelen.

Als ik lees dat een speler ons Grote Damfestijn ontvallen is, denk ik soms: hoe zou hij/zij teruggekeken hebben op zijn/haar (talrijke?) zomers in Brunssum? De bevrijdende camping? Die ene gemiste zet? De warme vriendschappen?

Omdat naast dammen muziek mijn leven lichtvoetiger maakt, zocht - en vond - ik voor u een vertaling voor een terugblik op zoveel moois in good old ABBA:

'Morning croissants
Living for the day
Zorgen ver weg
Onze laatste zomer
We konden lachen en spelen'

Bij het starten van de klok gaan je 'zorgen' nog slechts over je volgende zet. Neem die vooral niet te serieus: 'lachen en spelen'!
'We hadden onze kans.
Het was een fijne en echte romance.
Ik kan me onze laatste zomer nog herinneren.
Ik zie het allemaal nog'

Ze zijn er vergeleken geweest, de zomerromances! Verblind door zon & liefde en dan droogjes dammen…

'Hoe saai het lijkt
Toch ben je de held van mijn dromen'

Tenslotte vat ABBA de hele levenskunst mooi samen:

'Maar daaronder hadden we een vliegangst
Om oud te worden, een angst om langzaam dood te gaan
We grepen de kans
alsof we onze laatste dans dansten'

Wat kijk ik uit naar vervangen zomer, om dan met u in Brunssum te spelen met 'onze laatste zomer' in ons achterhoofd.

Bert Wolschot